Obronność dotykowa

Dotyk to zmysł pierwotny, odczuwany jako pierwszy już w rozwoju prenatalnym dziecka, stanowi wraz z przedsionkiem i propriocepcją fundament dla prawidłowego przetwarzania sensorycznego bodźców napływających z otoczenia.

Możemy odczuwać dotyk lekki kiedy na przykład czujemy na skórze powiem powietrza, delikatny dotyk materiału na ciele itp., dotyk mocny związany z mocnym uciskaniem, ściskaniem, obejmowaniem, i odczucie wibracji dzięki masażerom, zabawkom wibrującym i  elektrycznej szczoteczce do zębów. Oczywiście dotyk daje nam także możliwość różnicowania zimne/ciepłe i pod postacią odczuwania bólu ma dla nas funkcję obronną.

Obronność dotykowa  nazywana również nadreaktywnością  pojawia się w momencie nieprawidłowej modulacji bodźców dotykowych. W takim przypadku dziecko nie jest w stanie hamować lub selkcjonować wrażeń dotykowych. Niestety bardzo często wiąże się to z niemożnością przeniesienia uwagi na inny bodziec na przykład słuchowy. Komunikaty  dotykowe są tak silne, że dziecko nie jest w stanie prawidłowo funkcjonować na przykład w szkole. Skupia się na drażniących odczuciach na skórze zamiast na tym co mówi nauczyciel. Często dla tych dzieci lekki dotyk jest bardzo niekomfortowy, unikają zatem zabaw z rówieśnikami, tłocznych miejsc z obawy, że zostaną dotknięte. Łatwo można sobie wyobrazić, że takie dziecko żyje w poczuciu ciągłego zagrożenia.

Dużym problemem dla dzieci i rodziców staje się nietolerancja na dotyk niektórych ubrań. Dzieci zgłaszają na przykład,że drażnią je: Czytaj dalej

Czasami to co dorośli nazywają „gapiostwem”, niezdarnością, bałaganiarstwem, niechlujstwem, zapominalstwem, brakiem chęci do działania, może być objawem zaburzenia zwanego dyspraksją. Dziecko z dyspraksją wymaga wsparcia i pomocy w organizacji swoich czynności, wymaga pomocy w samoorganizacji. Jego trudności często przenoszą się na grunt szkolny powodując trudności w nauce, trudności w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami.

Dyspraksja może być również częścią innego zaburzenia.

Dyspraksja